متولد ماه عقرب

 

داداش قیصر ! کجایی که دیگه فرمونتو کشتن

که امروز لوطیا قربونی چاقوی از پشتن

نه جون هر چی که مرده, نه جون هر کی که مرده

که زخم دشنه رو از پشت خوردن بدترین درده

 

دداش قیصر دیگه قانون شده قانون آب منگل

مرامو می ندازن گردن می بندن گوشه آغل

که دوره دوره نامردیه, مردونگی مرده 

که هر کی از رفیقش چند باری پشته پا خورده

 

دداش قیصر کجائی که داداشت کشته شیره اس

تموم زندگیش چرته به یک گوشه همش خیره اس

که اونکه فاطی و کشته , خود فرمون شیاده 

واسه پول دوا , ناموسشو امشب گرو داده

 

داداش قیصر داداش قیصر دلم تنگه , دلم تنگه

آخه بین برادر ها سره تقسیم نون جنگه   

 

نوشته شده توسط آتوسا در چهارشنبه 29 آذر1385 ساعت 11:57 AM موضوع | لینک ثابت

وقت با ارزشم رو , به جای اینکه صرف تو کنم 

صرف خودم می کنم تا بهتر بشم .

تا بهترین موجود دنیا رو که می تونم از خودم بسازم ... فکرش رو بکن .

دوست داشتنی ترین آدم دنیا .

و اون موقع خودم رو بهت تقدیم می کنم .

اگه لیا قتش رو داشته باشی , بدستم می یاری .

و اگه نه ...

دوست دارم بغلت کنم .

وخوب بخاطر بسپارم , چه کسی رو از دست دادم ... و چه کسی من رو از دست داد .

 

نوشته شده توسط آتوسا در سه شنبه 28 آذر1385 ساعت 1:51 AM موضوع | لینک ثابت

خویشتن را باور کن

هیچ کس جز تو نخواهد آمد

هیچ کس بر در این خانه نخواهد کوبید

شعله روشن این خانه تو باید باشی

هیچ کس چون تو نخواهد تابید

سرو آزاده این باغ تو باید باشی

هیچ کس چون تو نخواهد رویید

چشمه جاری این دشت تو باید باشی

هیچ کس چون تو نخواهد جوشید

ریشه ها می گویند ما توانا تر از آنیم که می پنداری

باز کن پنجره را , صبح آمده است 

باز هم منتظری !!؟

تک سوار این جاده تو باید باشی

و خدا می داند  و خدا می خواهد

تو "خود آیی" باشی بر پهنه خاک

نازنین ,داس بی دسته ما سال هاست

خوشه نارسته بذری را می چیند

که به دسته پدران ما در خاک نریخت

کودکان فردا خرمن کشته امروز تو را می جویند

خواب و خاموشی امروز تو را

در نگاه فردا  ,در حضور تاریخ

هیچ کس بر تو نخواهد بخشید

هیچ کس جز تو نخواهد آمد

هیچ کس بر در این خانه نخواهد آمد

و نخواهد گفت بر خیز که صبح است

بهار آمده است

تو بهاری... تو بهاری...

آری خویشتن را باور کن .

 

نوشته شده توسط آتوسا در دوشنبه 27 آذر1385 ساعت 12:30 PM موضوع | لینک ثابت

من گمان می کردم

دوستی همچون سروی سر سبز

چهار فصلش همه آرستگی ست

من چه می دانستم

هیبت باد زمستانی هست

من چه می دانستم

سبزه مپژمرد از بی آبی

سبزه یخ می زند از سردی دی

من چه می دانستم

دل هر کس دل نیست

قلبها ز آهن و سنگ

قلبها بی خبر از عاطفه اند.

 

نوشته شده توسط آتوسا در یکشنبه 26 آذر1385 ساعت 1:41 AM موضوع | لینک ثابت

 

vaghti har ghusheye in shahr        pore tazrighi o motad 

vaghti     shaere       siyasat        be mosafer keshi oftad

vaghti   batoom  o    keshide         zade too ghoroore mardom

vaghti     zajeye     shekanje        tooye in hame seda gom  

vaghti  parvandeye   barre              zire  dastaye ye gorge

jaiy   ke   chera     o    ama                 ghalati kheili bozorge

vaghti  koodake khiyaboon      nesfe shab adams be daste

oonke   masool   o   modire           ya khomare ya ke maste

dokhtare  farari  har  shab           vaghti too takhte jadide

ruye  muhash  hata  range               gole sar o ham nadide

vaghti  ke   gilime   tasmim         ghade paye man o ma nist

vaghti harf,harfe ye farde              harf , harfe ejtema nist

vaghti   mazeye   tane  to             baabe dandoone siyasat

jaiy    ke    shere    jadidet          darde sar saz mishe vasat

az do ta cheshmaye aabit             sher goftan khande dare

tooye shahri ke ghame nun            ashke mardo dar miyare 

 

            shaeri ke doost tarinash midaram

                      SHAHKAR BINESH PAJOOH

 

نوشته شده توسط آتوسا در شنبه 25 آذر1385 ساعت 4:20 PM موضوع | لینک ثابت